Vol goede moed reden we zondagochtend al ontzettend vroeg richting Drunen. We waren vastbesloten om punten te gaan pakken en de dalende lijn van de afgelopen weken te doorbreken. We waren zo vol goede moed dat iedereen zowaar op tijd bij De Geer aanwezig was, en we dus snel op weg konden.Eenmaal in Drunen bleek dat we wel erg vroeg waren, want we hadden geen 5 minuten eerder moeten komen of we stonden voor een dichte deur. Na een uitgebreide omkleedsessie en een geanimeerd gesprek over de houten vloer en een zeker persoon uit het team van Minerva, konden we toch eindelijk wel gaan inlopen. Bij het inspelen hebben we gekozen voor een nieuwe methode; we wisselden telkens, zodat je steeds tegenover iemand anders aan het inspelen was. Na een goede inspeelronde konden we eindelijk de wedstrijd tegen deze geduchte, (ja geducht is zijn zij zeker; ze staan immers op de tweede plek, bovendien, weten we uit ervaring, hebben ze normaliter erg lastig publiek en liedjes,)  tegenstander beginnen.

Net voor de aanvang van de wedstrijd, was ook onze grote schare aan mannelijke publiek  gearriveerd, die zich natuurlijk oorverdovend gedurende de wedstrijd lieten horen.  Dit alles heeft tijdens de eerste set alleen niet mogen baten, want er werd echt niet goed gespeeld. De pass kwam zelden goed aan, waardoor we geen druk konden zetten en we al blij waren dat de bal over het net was. Terwijl Minerva steeds verder uitliep, zakte onze o zo goede moed langzaam in de richting van de schoenen. We hebben deze set schandalig met een niet te herhalen stand verloren.

Onze tegenstanders kregen het steeds zwaarder te verduren, omdat wij in de tweede set veel beter zijn gaan spelen en omdat ons publiek ook de trommels weer tevoorschijn heeft gehaald, waar ze geloof ik niet heel blij van werden. Deze set konden wij het spelletje naar ons toe trekken en moest Minerva maar blij zijn als ze de bal over het net heen kregen. Onze moed inmiddels weer naar schouderhoogte gestegen, zorgde ervoor dat de combinaties weer wat vloeiender verliepen en we de set met 25-15 hebben gewonnen.

Maar dan, elke wedstrijd weer ligt er gedurende de derde en de vierde set gevaar op de loer. Een gevaar dat Dames 1 al wedstrijden lang hoofdbrekens bezorgt. Een gevaar dat ook wel inzakmomentje of concentratiegebrek wordt genoemd. Ook deze wedstrijd konden we daar weer niet overheen komen. Mede daardoor is onze moed weer gedaald tot ver beneden peil en  hebben we ook de derde en de vierde set, weliswaar minder schandalig dan de eerste, maar toch verloren.

Volgende week moeten we weer de strijd aangaan tegen deze tegenstander, dit keer echter in ons eigen vertrouwde zaaltje in Geffen. We hopen dat ons publiek ons niet in de steek laat en ons weer komt ondersteunen, want dat zullen we nodig hebben.